شب است

ماه

خوابش نمی برد

بیدارم کن

خورشید

کفشهایش راپوشیده است

(دو )

ابرهارادارم

رنگین کمان می بافم

اندازه اشکهایت رابگو

حرفی داشته باشی

پرنده من!

پروازت را آغازکن

....

برگهارا می شمارم

یکی یکی کم می شوند

جای خالیت را

چتر می گذارم

پارک

درچشمانم فیکس می شود

حضورم می خشکد

و من تمام می شوم

شروع ترا